Грустные истории о любви

Жніўнем прапахлыя едуць вагоны
Ў снежную замець на перагоны.

Помню іх поўнымі садам і полем.
Гойдае вецер голае голле...

Даўняя дума цёплага лета
Белай завеяй у полі адпета.

Што ж я згадаў пра кажух тут і дровы,
Сам, як зіма, малады і суровы?..

Можа, надзею губляю на потым?
Дай мне, збавенне, хоць прагу работы.

Дай да вясновых данесці праталін
Некалькі слоў сваіх, некалькіх каліў...

Леанід Галубовіч