Грустные истории о любви

Дотык вуснаў і...

Дотык вуснаў і... Знікні!
Толькі сплю,
Толькі сплю...
Разам з ранкам стазыкім
Я свой боль наталю.

Нахілюся лісліва
Перад лёсам сваім.
Можа, стану шчаслівай?
Толькі дым...
Толькі дым...

За ўсе скарбы і грошы
Я цябе не куплю...
Дотык вуснаў — навошта...
Толькі сплю,
Толькі сплю?..

Наста Кудасава

Зноў маіх вуснаў пякучая памяць мне нагадае...

Зноў маіх вуснаў пякучая памяць мне нагадае
Шыю і плечы, і грудзі, і смочкаў спелых чарэшні...
Грэшны, канешне, ды зноўку бяссонне мяне спавядае —
Ведаю, — грэшны.
Ведаю, — смешны.

Ды пальцы прыгадваюць прагна, зацята
Спіну і сцёгны, і незагарэлыя дзве палавіны...
Вінны, канешне. Ды, Божа! — якое было гэта свята! —
Дзякую, Божа, хоць каяцца мушу, бо ведаю — вінны.

Кленчыць павінны, ды помняць упарта пажадныя вочы —
Як ты свяцілася ў цемры, — Світальнае грэшнае дзіва!
О, як жахліва прачнуцца пасля без цябе сярод ночы,
Як у пустэльні — пякельна, самотна, маркотна, жахліва...

О, як тужліва, душа мая, з лёсам звыкацца жабрачым,
Кожнага слова аскепкі збіраючы — на апраўданне;
I разумець безнадзейна, што мне апраўдацца няма чым;
I не прасіць даравання.

Рыгор Сітніца

Боль утраты

Ты осталась одна, на крыльце опустевшего дома,
Веет холодом здесь, давит душу тебе тишина.
Ты сама погрузилась в глубокую скорбную кому,
Жизнь утратила смысл, из-под ног твоих почва ушла.

Он оставил тебя, не сказав на прощанье ни слова,
Боль утраты на плечи твои тяжким грузом легла.
Ты не знаешь, как быть, ты не знаешь, как жить в этом доме
Где никто не обнимет и не приголубит тебя.

На комоде гармошка, покрытая белой салфеткой.
Ты сдуваешь пылинки, нежно трогаешь пальцем басы,
А на стенах портреты: в фуражке и в старенькой кепке
Все такие родные и милые сердцу черты.

Кто сказал, что оставил? Ушел он всего лишь из дома,
Но в душе его место никто не займет никогда.
Он, как прежде, с тобой, он играет тебе на гармони,
И бежит по щеке горькой доли скупая слеза.

Вера Прокопович

Наперадзе — дарогі і гады...

Наперадзе — дарогі і гады
Работы, стомы, шчасця да знямогі,
Наперадзе — усе, але не ты,
Такі звычайны, просты, часам строгі.

Тваё жыццё — пяшчота і любоў,
Сям'я, дастатак, добрая работа.
Тваё жыццё ідзе ўразрэз са мной,
Хіба што зрэдзь калі згадаеш ўпотай.

Не ўбачымся. I як ні варажы,
Нам паасобку да сканчэння свету
Спакойна жыць, чакаючы мяжы,
Калі Гасподзь наведае планету.

Вольга Ласаева

Калі табе ад гэтага лягчэй...

Калі табе ад гэтага лягчэй,
Я раскажу: мне зараз адзінока,
Няма сяброўскіх рук, няма вачэй!
Мае сябры. Яны цяпер далёка.

Мяне да іх ты смешна раўнаваў...
Але чаму? Хіба была прычына?
Каханне на сяброўства не змяняў
Яшчэ ніхто: ні хлопец, ні дзяўчына.

I ўсё ж не мне забыць сваіх сяброў.
Яны былі жыццём і ўратаваннем
У час, як ты ўсё некуды ішоў,
Пакінуўшы мяне з маім каханнем.

Сяброўства стала казкай на зямлі,
Тут без яе было б занадта горка,
I я удзячна Богу, што вялі
Дарогі да сяброўскага падворка.

Там не глядзяць на знешнасць і настрой —
Усякай прымуць, што патрэбна скажуць,
Абмыюць раны чыстаю вадой
I свежымі бінтамі перавяжуць.

Забыць, як цяжкахворую табой
Лячылі без адплаты, без прынукі?
Ты б толькі ведаў, з бездані якой
Маю душу выцягвалі іх рукі!

Гаворыш, што ніхто тут не святы?
Згаджаюся: былі расчараванні.
Былі — прайшлі. I толькі ты... Эх, ты,
Наіўнае і жорсткае каханне..

Вольга Ласаева

Адпускаю цябе. Ідзі...

Адпускаю цябе. Ідзі...
Больш не будзе, напэўна, спаткання.
Усе сустрэчы на гэтай зямлі
Не абыдуць навек развітання.

Мы чужыя...Ты думаў не?
Не сястра я табе, ты не брат.
Не шукаю віны тваёй,
Бо нixmo i не быў вінават.

Што я значу ў тваім жыцці?
Прамільгнула, i ты пайшоў.
Колькі часу ўжо прайшло...
Можа, іншую ты знайшоў?

Калі хочаш ісці — ідзі,
I тады ўжо не азірайся.
Толькі памятай, назаўжды
Пацалунак апошні — на шчасце.

Алена Кабіна

Тебе

Моя душа покрылась льдом.
Туда закрыты на засовы входы.
И я ни завтра, ни сегодня, ни потом
Не получу от чувств своих свободу.
От безысходности тону и погибаю,
Мне не помогут лучшие врачи.
От этого одно лекарство знаю,
Но крик о помощи не слышишь ты в ночи.
Я вновь тебя прошу и умоляю:
Пойми, прости и дай мне шанс:
Я все исправлю и пообещаю,
Что сделаю тебя счастливей в сотню раз!

Наталья Козловская

Вярнуць сабе сваю любоў?...

Вярнуць сабе сваю любоў?
Я супраць гэтакіх высноў!
Вярнуць кашмары вечароў,
Няжыццяздольнасць хілых слоў,
Няжыццядзейнасць воч і рук,
Замкнёны безвыходны круг?
Паслухайце, вярнуць любоў —
У гэты круг патрапіць зноў!
Па бруку шэрых цвінтароў,
Ў святле няпэўных ліхтароў
Хадзіць як прывід, бачыць жах
Ва ўласных змучаных вачах?
Вярнуць? Ізноў шукаць прычын
У чым, у чым жа ён, у чым
Няўлоўны сэнс любві няшчаснай?
Вярнуць?
...З усмешкай дабрашчаснай
Святы бязгрэшны божы Сын
Таемна кажа: "...шлях адзін,
А толькі ў кожнага ён свой.
Цярпі. Пакутуй. Бог з табой".

Вольга Ласаева

Белая ружа скамканай паперы...

Белая ружа скамканай паперы
На рубінах вуглёў
Паступова чарнее.
Учарнеўшы, чырвоным палае,
Потым зробіцца шэрай,
У попел рассыплецца...
А за вокнамі снег усё сыплецца.
А за вокнамі — снег,
А ў памяці — смех.
А ў памяці смех каханага,
У мяне па вясне адабранага,
Не чарняваю і не бялёсаю,
Не вядзьмаркай кульгаваю, косаю,
Не здарэннем злым,
Не жыццём ліхім,
Ўсё складаней шмат:
Ім самім. Самім...

Вольга Ласаева

У кватэры, дзе некалі...

У кватэры, дзе некалі
Нечае сэрца
Распалася на
Элементарныя часцінкі,
Пасяліліся іншыя людзі.
Адчуваюць няўтульнасць,
Як садзяцца вячэраць,
Адчуваюць стамлёнасць,
Як збіраюць абедаць,
Сняць трывожныя сны...
Ну адкуль жа ім ведаць,
Што ў гэтай кватэры
I вокны, і дзверы,
I сцены, і мэбля,
Падлога і столь
Выпраменьваюць боль
Няшчаснага сэрца.

Вольга Ласаева

Вішні, вішні — белы цвет...

Вішні, вішні — белы цвет,
Ягады, як зоркі, —
Палюбіў я шчодры свет,
Мне ж — боль стратаў горкі.

Вішні, вішні — белы цвет,
Ягадкі — вясёлкі, —
Палюбіў надзеяў свет,
Мне ж — хмель скрухі золкі.

Вішні, вішні — белы цвет,
Ягадкі і косткі, —
Палюбіў шырокі свет,
Мне ж — лёд славы коўзкі.

Аблятае вішань цвет,
Ягады — падучы, —
Палюбіў я светлы свет,
А любіць — балюча.

Алег Лойка