Самота

Пн, 04/19/2010 - 17:21 — admin

Заімгліла туманам, пакрыла слатой
восень нашага лета каханне.
Я зрабіўся інакшым, ты стала не той,
як належнае стрэлі растанне.

Ды аднойчы – хутчэй безвыходнай зімой,
не здалею пазбегнуць напасці –
каб званком тэлефонным у спальні тваёй
хоць імгненне пабыць ля шчасця.