Грустные истории о любви

Круг звыклай мітусні,
Зададзенасці быта.
Мільгаюць спорна дні,
I многа іх забыта.
Ды ўспомні час, калі
Мы ў нейкім утрапенні
Ня дням падлік вялі,
А кожнаму імгненню.
Цвіў радасці язмін,
I зелянелі душы.
Дагэтуль успамін,
Як вецер,
вусны сушыць.
I часта ў сне да нас
У вочы заглядае
Далёкая вясна,
Як воля, маладая.
Мінулага жарству
Варушыць дум карэнне,
Іх ніткі перарву —
I прыйдзе разуменне,
Што сталы, мудры свет
Яшчэ памаладзее.
Ступаюць дзеці ўслед —
Твая, мая надзея...
Чаму ж пражыты дзень
Глядзіць усё ж гаротна?
Над безданню ідзем,
I шлях наш — незваротны!

Сяргей Законнікаў