Грустные истории о любви

Бедна тут, нявесела і глуха,
Чорны вецер кружыцца над полем,
А са мной развітваецца суха
Хлопчык, не знаёмы з вечным болем.

У бясконцасць пушчана хвіліна,
І мячы скрыжоўваюць пагляды...
Быццам я забіць яго павінна!
Быццам ён мяне забіць бы рады!

Гавару — маёй не чуе мовы,
Кідае прыдуманыя фразы.
Ведаю: даўно былі гатовы
Гэтыя бязлітасныя сказы.

Цёплай захлынулася крывёю
Мінае апошняе спатканне,
Падаю... I ўдарыў ён нагою,
Каб было жывейшым развітанне.

Густа недзе, моташна і глуха,
Толькі вецер кружыцца над полем
I са мной развітваецца суха
Хлопчык, не знаёмы з вечным болем.

Вольга Ласаева