Грустные истории о любви

Адна за адной патухаюць запалкі,
I вочы згасаюць, і позірк не палкі,
Сасмяглыя вусны бялейшыя вапны,
I выгляд агульны нічым не прывабны.

За сценамі цемра. Паўночныя здані
Да вокнаў прыпалі у прагным чаканні,
Зларадна напружваюць слых свой і зрок,
Адчулі, што сёння ў душы маёй змрок.

А птах у палёце — не зловіш рукой,
А любы мой, кажуць, даўно ўжо не мой.
Марудна-марудна варушацца губы,
Спрабую запомніць: не мой гэта любы...

Стамілася я. Выскаляецца статак:
Мая вінаватасць — іх сілы пачатак,
I здзекліва мовіць агіднае рыла:
"Каго ты там болей за бога любіла?"

Вольга Ласаева